کشف و آینده آجرهای سیلیکونی
از آنجایی که WW یانگ بریتانیایی در سال 1822 با سنگ سیلیکا دیناس در جنوب ولز، انگلستان، آجرهای سیلیکونی ساخت، آجرهای سیلیکونی 177 سال سابقه دارند. از زمانی که مارتین در سال 1864 یک کوره اسیدی با آجر سیلیکونی ساخت، آجرهای سیلیکونی در صنعت متالورژی برجسته بوده و برای مدت طولانی جایگاه اصلی خود را در مصرف مواد نسوز در کارخانه های فولادی حفظ کرده است.
قبل از تأسیس جمهوری خلق چین، ظرفیت تولید سالانه آجر سیلیکونی حدود 30،{1}} تا 40،000 تن بود و پس از تأسیس جمهوری خلق چین، خروجی آجرهای سیلیکونی در سال 1955 63،{5}} تن بود که 12 درصد از کل خروجی مواد نسوز را تشکیل میداد. در سال 1960 به 397300 تن رسید که 5 درصد از کل تولید مواد نسوز را تشکیل می داد. با این حال، با توسعه فناوری فولادسازی، کوره اجاق باز اساسا حذف می شود و آجر سیلیکونی استفاده شده در قسمت بالای کوره الکتریکی با مواد نسوز آلومینیومی بالا یا رویه های کوره خنک شده با آب جایگزین شده است، به طوری که آجر سیلیکونی تقریباً از عرصه فولادسازی کنار رفته است و هدف اصلی خدمات کوره کک، کوره ذوب شیشه و کوره بلند کوره بلند بزرگ است. بنابراین، مصرف آجرهای سیلیکونی به شدت کاهش یافته است و از دهه 1970 حدود 100،{15}} تن در سال مصرف میکند که 1 تا 3 درصد از کل مواد نسوز را تشکیل میدهد.
